horlayan entelin umut kapısı projesi.

Çocukluğumu yaşayamadım bi gün
Suça meylim ihtiyar bir gayri safi
Konuştuğum tarikatte söylemediğim kâfidir
Battal boy hırkalar öper ve gazi teri pirimdir
Son kıllanma vakti, yükü dahil
Çocukluğum hafiftir.

Çocukluğumu yaşayamadım bi gün
Ağlamaya da vaktim olmadı trablusgarb’ın hainine
Gören yanlış gömmüş beni, bakıp çıktım sadece
Geçen sefer inmedim daha
Develere gerdiler beni, yere uçtum az önce
Siz gidin ben ölürüm birazdan
Övüldüğüm gibi özrüm yoktur
Göründüğüm gibi horlarım.
 
Çocukluğumu yaşayamadım bi gün
Bir bağırdım, cevap geldi Fizandan
Marjinal entel olamadım, büyüdüm
Koşarak vurdu yirmimde bir aparkat
Ahlıyordu vitrinde garantili çaputlar.

Çocukluğumu taşıyamadım mı nedir?
Bize gelin, hanımdan kına çalındı zaar
Cinsim uymadı ondan süremedim bi zaman
Dağ sıçanım mesaj çekmiş Mango’dan:
“Buralar bize göre değil moruk
benim kolum bozuktu bakma,
bu kadar iyi oynatmam.
Yoksa benim
ümidim 
var
insandan!”